khabargozarisaba.ir
شنبه ۰۴ خرداد ۱۳۹۸ - 2019 May 25
کد خبر: ۲۳۸۶۶
تاریخ انتشار: ۲۰ شهريور ۱۳۹۵ - ۰۹:۳۱
همه چیز درباره سریال «چیزهای عجیب»؛
زمانی‌که طرح اولیه ساخت مجموعه‌ای با نام «چیزهای عجیب» از سوی مسئولان نت فلیکس اعلام شد به‌سختی می‌توانستیم درباره ماهیت این مجموعه نظر دهیم. درحقیقت خلاصه داستان مجموعه به‌شکل عجیبی در نقطه مقابل مسئولان سریال قرار داشت. گروهی از پسربچه‌های دوچرخه‌سوار به‌دنبال دوست خود می‌گردند؛ دوستی که به‌شکل مرموزی ناپدید شده است.

ما به‌عنوان مخاطب، واقعا نمی‌دانستیم که با چگونه سریالی طرف خواهیم شد!؟ یک مجموعه مناسب تماشای کودکان است!؟ یک سریال ترسناک است!؟ درامی با محوریت کودکان است که برای بزرگسال‌ها ساخته شده است!؟ اثری علمی-تخیلی است!؟ و یا اصلا می‌توان آن‌را برای کودکان به نمایش گذاشت!؟ اگر مناسب تماشای کودکان ما نیست چرا این همه بچه در آن بازی می‌کنند!؟ یک لحظه صبر کنید، آن بازیگر وینونا ریدر است!؟

با عبور چند دقیقه از شروع سریال برادران دوفر (مت و راس) بسیاری از سوال‌های ما پاسخ داده می‌شود. هشت قسمت فصل ابتدایی «چیزهای عجیب» به‌سرعت پایان می‌پذیرد و مخاطبان معمولا بدون درنگ تمام فصل را طی یک یا دو روز تماشا می‌کنند. «چیزهای عجیب» درحقیقت با درجه‌بندی پی‌جی در دهه80 ساخته شده است و در حال حاضر جزو درجه‌بندی‌های پی‌جی13 تعلق دارد. منظور آثاری است که در چند دهه قبل میزان تحمل بیشتری برای تماشاگر رقم می‌زد و امروزه طیف مخاطبان بالای 13سال را هدف قرار می‌دهد. سریال برگرفته از فیلم‌هایی چون «ای‌تی»، «آرواره‌ها»، «ایندیانا جونز» و کمی قدیم‌تر «برخورد نزدیک از نوع سوم» است. مجموعه به‌گونه‌ای شکل می‌گیرد که با عبور هر قسمت می‌توان ارجاعی به آثار مهم تاریخ سینما در دهه80 داشت.

آثاری چون «هالووین» اثر جان کارپنتر که نشانه‌هایی از آن گاهی در مجموعه دیده می‌شود. به تعبیری دیگر سریال «چیزهای عجیب» نه‌تنها مجموعه‌ای از ادای احترام‌ها به سینمای دهه80 است بلکه ادای احترامی جدی به تاریخ و زندگی در آن دوران خاص ارایه می‌دهد. آرایش بدموها، وسایل ابتدایی الکترونیکی، پارانویای برآمده از دوران ریاست‌جمهوری ریگان و چندین نشانه دیگر که یا در خاطرات خودمان به‌جا مانده و یا آن را در آثار سینمایی مهم همان دوران دیده‌ایم. درحقیقت سریال برای عاشقان سینما مانند هدیه تولدی است که در دهه80 به آن‌ها اهدا شده و حال قصد بازکردن آن‌ را دارند. برادران دوفر با دقتی مثال‌زدنی تمام جزئیات فیلم‌های آن دهه را در سریال خود پیاده کرده‌اند.

سریال «چیزهای عجیب» مانند مجموعه تلویزیونی «پرونده‌های مجهول» مخاطب خود را شگفت‌زده می‌کند. البته باید این موضوع را درنظر گرفت که مجموعه «پرونده‌های مجهول» سریالی دهه‌نودی بود که سعی داشت ادای احترام خود به سریال‌های دهه70 مانند «کولچاک: استاکر شب» را به‌درستی ادا کند. دانشمندانی در پناهگاه زیرزمینی مخوف باعث بروز اتفاقات ناخوشایند می‌شوند؛ اتفاقی که در هر سه مجموعه در مقاطعی از روایت با آن مواجه می‌شوید. حال در «چیزهای عجیب» با پسربچه‌هایی روبه‌رو هستیم که در حال انجام بازی سیاهچاله و اژد‌ها هستند. بازی قدیمی به‌خوبی قوه تخیل کودکان را تقویت می‌کند و در دنیای تخیل را برای ذهن آنها باز می‌کند.

پس از اتمام بازی، سکوتی خوفناک برقرار می‌شود و مخاطب وارد دنیای پررمز و راز سریال می‌شود. از آن لحظه به بعد همه چیز آشنا به‌نظر می‌رسد، یکی از پسربچه‌ها به‌شکل عجیبی ناپدید می‌شود، اهالی شهر متعجب از این رویداد شروع به گشتن می‌کنند و همه چیز مانند آثار دهه80 با تمی از رازهای پنهان غیرقابل باور پیش می‌رود. هیچ‌کس در شهر طریقه ناپدید شدن افراد را نمی‌تواند توضیح دهد، چراغ‌های شهر همواره در حال قوی و ضعیف شدن هستند و تعدادی مامور مخوف سازمان جاسوسی آمریکا گاهی آفتابی می‌شوند و بی‌درنگ دست به جنایت می‌زنند. جمع تمام این وقایع گرچه به ترکیبی آشنا بدل می‌شود ولی باز هم نمی‌توان به‌راحتی پایان‌بندی آن‌را حدس زد و راز جذابیت سریال «چیزهای عجیب» نیز در همین نکته نهفته است. مخاطبان در قسمت‌هایی از فصل اول با ضعف‌هایی مواجه می‌شوند که به‌راحتی می‌توان آن‌ها را ادای دین هوشمندانه خالقان اثر به محصولات دهه80 در نظر گرفت.


یکی از خوش‌شانسی‌های برادران دوفر در خلق چنین سریالی، حضور شان لوی در مقام تهیه‌کننده اثر است؛ شخصی که تاثیر بسزایی در خلق اتمسفر اصلی اثر گذاشته است و به‌وضوح با شوق و شوری مثال‌زدنی جزئیات آثار مورد علاقه‌اش در دهه80 را بازسازی کرده است. لوی و برادران دوفر دنیای دهه‌هشتادی خود را از نو طراحی کرده‌اند و با استعدادی بی‌نظیر موفق به پیاده‌کردن کوچک‌ترین نشانه‌ها در این چالش بزرگ شده‌اند. آن‌ها با هوشمندی از تکنولوژی بسیار پیشرفته حال حاضر استفاده کرده‌اند و با مدنظر داشتن زیبایی‌شناسی فیلمسازان دهه80 و تلفیق آن با تکنولوژی سینمای روز جهان (برای مثال، سی‌جی‌آی) تصویری به‌غایت قانع‌کننده از آن دوران عرضه کرده‌اند. درحقیقت بخش اعظمی از هنر خالقان سریال مرتبط به دقت عمل آن‌ها در بخش‌های طراحی صحنه، طراحی لباس و فیلمبرداری بسیار وفادارانه به محصولات آن مقطع از زمان است. شما هیچ‌گاه دوربین را بی‌دلیل پرجنب‌وجوش نمی‌بینید، هیچ‌گاه حرکت‌های دوربین روی دست دیوار چهارم را بی‌دلیل نمی‌شکند و در هیچ شرایطی جزئیات صحنه‌های پرتحرک فیلم از نظر مخاطب پنهان نمی‌ماند. همه چیز نشان از حوصله و علاقه فراوان خالقان نسبت به اثری است که ارایه می‌دهند.

اما درمجموع باید به این نکته نیز اشاره کرد که «چیزهای عجیب» مشکلات خاص خودش را نیز دارد و نمی‌توان تنها به نکات مثبت این مجموعه هشت‌قسمتی چشم دوخت. پایان‌بندی فصل نمی‌تواند جوابگوی کلیت دقیقی که خالقین اثر ارایه داده‌اند باشد. در انتها ما متوجه می‌شویم که به هیچ عنوان جمع‌بندی‌هایی که در ذهن داشتیم غلط از کار در نیامده و در کلامی دیگر پایان سریال مخاطبانش را غافلگیر نمی‌کند.

این در حالی است که توئیست دقایق آخر نیز برش لازم برای غافلگیرکردن مخاطبان را ندارد و جمع‌بندی نهایی را دچار نقصان‌های عدیده‌ای می‌کند. درنهایت «چیزهای عجیب» مبدل به اثری می‌شود که برای بینندگان قدیمی‌تر تکراری به‌نظر می‌رسد و برای تماشاگران کم‌سن‌وسال‌تر مبدل به نوستالژی می‌شود که هیچ مابه‌ازای تاریخی برای آن ندارند و حتی نمی‌توانند از جزئیات میانه فصل لذت ببرند. «چیزهای عجیب» نوستالژی برای نسل جدید است. نسل جدید (درحقیقت بچه‌های‌ما) اشراف لازم به گذشته‌ای که سریال به تصویر کشیده را ندارند و سخت می‌توانند با شخصیت‌های مجموعه (که بعضا با تعجیل پرداخت شده‌اند) احساس همذات‌پنداری کنند. آنها هیچ اطلاعی از «برخورد نزدیک از نوع سوم» ندارند و از ادای دین‌های مجموعه به چنین اثری لذت نمی‌برند، از سوی دیگر، در بخش‌های ادای احترام مجموعه به آثار ژانر وحشت در دهه80 نیز امید به این می‌رود که هیچ والدین آگاهی اجازه تماشای اثری چون «هالووین» را به کودک خود نداده باشد و همین پیش‌فرض باعث می‌شود که مخاطبان این مجموعه تلویزیونی محدودتر شوند. در کلامی کلی‌تر «چیزهای عجیب» پایان‌بندی ضعیفی دارد که کلیت زحمات گروه سازنده را زیر سوال می‌برد. سریال نه جذابیت و تازگی لازم برای جذب علاقه‌مندان کهنه‌کار سینما را دارد و نه هوشمندی قابل قبول را برای مخاطبان جدید به‌کار گرفته است. همه چیز قابل حدس است و مرزهای پایان‌بندی سریال در کادربندی‌های از پیش مشخص‌شده باقی می‌ماند. برای بزرگسالان اپیزود پایانی «چیزهای عجیب» مانند تقلیدی از فیلم‌های مدرن است و ادای احترامی جزئی به آثار مشهور دهه80. درحقیقت راز اصلی محبوبیت این سریال ابراز این ادای احترام هوشمندانه تا قسمت هفتم سریال است؛ امری که همان حسی را به مخاطب انتقال می‌دهد که «سوپر8» جی‌جی آبرامز به‌وجود آورد.

ادای احترام جدی به آثار استیون اسپیلبرگ که درنهایت باعث ادامه همکاری این دو سینماگر با همدیگر شد. از این منظر برادران دوفر کمی فراتر رفته‌اند و می‌توانیم عرض اردات آن‌ها به اسپیلبرگ را تا آثار جدیدتری چون «گزارش اقلیت» در این مجموعه تلویزیونی نظاره کنیم. آن‌ها از کودکان به‌خوبی در نقش‌هایی که ایفا کرده‌اند بازی گرفته و خوش‌شانس بوده‌ایم که این کودکان درحقیقت قادر به نقش‌آفرینی هستند. زیرا در بسیاری از تجربه‌های اخیر تلویزیونی و سینمایی شاهد هستیم که فیلمسازان با بازیگران کم‌سن‌وسالی همکاری می‌کنند که به ‌هیچ عنوان استعداد بازیگری ندارند و کلیت کار گروه بازیگری را به‌شدت تحت تاثیر قرار می‌دهند. در هرصورت مجموعه «چیزهای عجیب» به هدف اصلی خود می‌رسد و مخاطبانش را سرگرم می‌کند. نه چیزی بیشتر و نه چیزی کمتر.


درنهایت باید گفت که سریال «چیزهای عجیب» نکات قابل‌توجهی به ژانر خود اضافه نمی‌کند ، هیچ‌گاه فراتر از عملکرد آثاری که در گذشته‌ای دور دیده‌ایم نمی‌رود ولی می‌تواند ادای احترامی قابل‌توجه به این آثار کرده و خود را در دل مخاطبان بزرگسال جا کند. همین استقبال باعث تمدید مجموعه برای فصل دوم شده است. حال باید دید خالقان اثر می‌توانند با جزءبینی که از آن‌ها سراغ داریم طرح داستانی غافلگیر‌کننده‌تر ارایه دهند یا خیر!؟ آیا آن‌ها توان پردازش بهتر شخصیت‌ها در فصل دوم را دارند یا بازهم قادر به پاسخ‌گویی سوال‌های به‌جا مانده از فصل اول نیستند



آرش واحدی

بن تراورز

منبع : ایندی وایر


ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: