khabargozarisaba.ir
سه‌شنبه ۰۴ مهر ۱۳۹۶ - 2017 September 26
کد خبر: ۳۹۴۳۲
تاریخ انتشار: ۱۴ تير ۱۳۹۶ - ۰۹:۴۹
آزاده مختاری
اندیشمندان اجتماعی یک‌صدا بر این باورند که تربیت یک انسان از بدو تولد آغاز می‌شود و شخصیت او تا پایان خردسالی‌اش شکل می‌گیرد. این اعتقاد کارشناسانه را، بارها و بارها در قالب جملات مشابه شنیده‌ایم و به‌وفور هم در تمامی اظهارات کارشناسانه تکرار شده است.

در واقع همه جامعه‌شناسان و روانشناسان اصرار دارند که هر آنچه انسان در دوران کودکی آموخته تا ابد در قالب شخصیت درونی و برونی خود بروز خواهد داد و عالمان روانشناسی تاکید دارند، حتی خاطراتی که در این دوران شکل می‌گیرد و حوادثی که انسان در این اوان با آن رو در رو می‌شود، بر روند زندگی او تاثیرگذار خواهد بود.

همه این باورهای علمی، اصل مهمی را پررنگ می‌کند مبنی بر این‌که باید بی‌تعارف همه تلاشمان را برای فرهنگسازی - البته اگر اعتقاد و علاقه‌ای به فرهنگ جامعه وجود داشته باشد- بر توجه ویژه به کودکان معطوف کنیم و آثاری فرهنگی، خاص این سنین فراهم کنیم تا تاثیر مثبتی در شکل‌گیری شخصیت آینده آن‌ها داشته باشد.

از این‌رو باید به رشد تولیدات آثار هنری خاص این قشر توجه ویژه‌ای داشت و از نظر دور نداشت، هر کشوری که به تولیدات فرهنگی در حوزه کودکان بی‌توجه است، این پیام را به مردم جهان مخابره می‌کند که نخست مردم کشورش را دوست ندارد و دوم این‌که به آینده و رشد درست جامعه‌اش بی‌اعتناست.

در بین آثار هنری و بخش سینما، ژانری وجود دارد با نام ژانر کودک و نوجوان که ما نیز مانند همه کشورهای جهان در این بخش فعال هستیم، البته فعال در بخش تولید و در ادامه با مسیر پرمشکلی مواجه می‌شویم. نیازی هم نیست برای یافتن مشکلات به جست‌وجوی ویژه‌ای بپردازیم،‌ چه بسا نظری گذرا بر فهرست اکران‌های سالانه‌مان کفایت می‌کند؛ گفتن ندارد که جای خالی اکران آثار کودک و نوجوان به‌طور برجسته‌ای خودنمایی می‌کند.

و اما در این روزها شاهد برگزاری جشنواره بزرگ فیلم کودک و نوجوان در اصفهان هستیم و آثار داخلی و خارجی‌ای که سینماگران ایران و جهان ارائه داده‌اند کم نیستند، پس دیگر ممکن نیست تا در زمینه اکران این فیلم‌های فرهنگساز، عذرو بهانه‌ای داشته باشیم و کوتاهی کنیم.

به نظر بهتر است به‌جای این‌که پشت تریبون‌ها، مرتب ادعا کنیم که به‌دنبال رشد فرهنگی هستیم و می‌خواهیم فرهنگ را درخشان کنیم، حرکت را جایگزین سخن کنیم و مثلا از نظم و برنامه‌ریزی درست و منطقی در اکران آثار کودک و نوجوان در هر فصل اکران، حرف‌هایمان را نزدیک به عمل نشان دهیم. یک نکته؛ روزگاری سینمای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان تهران در خیابان خالد اسلامبولی (وزرا) و گلریز در محله یوسف آباد، محل اکران فیلم‌های کودکان و نوجوانان بود و همیشه شاهد صف‌های طولانی کودکان خنده‌رویی بودیم که مشتاق تماشای فیلم‌های مخصوص خود بودند اما هردوی این سینماها این روزها خاموش‌اند و کم هیاهو! آیا وقت آن نرسیده که مسئولان یکبار از خود دلیل این فقدان اجتماعی را جویا شوند؟

ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: