khabargozarisaba.ir
سه‌شنبه ۰۴ مهر ۱۳۹۶ - 2017 September 26
کد خبر: ۴۰۱۰۲
تاریخ انتشار: ۲۵ تير ۱۳۹۶ - ۰۸:۴۷
کوروش سلیمانی
متاسفانه فضای تئاتر ما دارد از اندیشه، دغدغه، مردم، فکر و فلسفه خالی می‌شود درحالی‌که تئاتر، زبان همین چیزهاست. تئاتر موثرترین زبان برای انتقال اندیشه است اما اکنون رویکردی کاسب‌کارانه در آن مشاهده می‌شود که این رویکرد در حال آسیب زدن به هنر نمایش است؛ بسیاری از کارگردان‌ها و گروه‌ها به‌دنبال این هستند که به هر شکلی و با هر ابزاری مخاطب جذب کنند؛ در شرایطی که تجربه‌های موفقی داریم که بدون چهره‌های سینمایی و تلویزیونی، تماشاگران از آن‌ها استقبال کرده‌اند. باید بدانیم مخاطب واقعی تئاتر ما به‌دنبال چهره نیست بلکه ‌دنبال خوراک مناسب و احترام است، من حتی وقتی قصد دارم به یک مغازه بروم، برایم مهم است مغازه‌دار چه برخوردی با من می‌کند، آیا به من احترام می‌گذارد؟ در وهله دوم برایم مهم می‌شود جنسی که در اختیار من قرار می‌دهد، مطمئن باشد، تاریخ مصرف آن نگذشته باشد، تقلبی نباشد و...

جلب مخاطب حقیقی و درست برای تئاتر نیز با این نوع برخورد و احترام همه‌جانبه به او صورت می‌گیرد.

جذب مخاطب بازارمکاره‌ای و بیمار و غیرهنری، همان است که در تئاتر این روزها می‌بینیم و اگر دیر بجنبیم تئاتر به ورطه نابودی می‌افتد؛ همواره تلاش کرده‌ام با این شرایط مبارزه کنم و حتی به‌عنوان بازیگر در نمایش‌هایی حضور پیدا کرده‌ام که بتوانم اندیشه‌ای را منتقل کنم. حتی اگر تماشاگر آن‌قدر که انتظار می‌رود از نمایش استقبال نکند، احترامی که بایسته است، برای او می‌گذارم و خیالم راحت است که او تمام توانش را در این راه گذاشته است؛ تماشاگر این احترام را می‌فهمد. اگر کار مطلوبی به مخاطب ارائه دهیم که با روزگار خودش نسبت داشته باشد، می‌فهمد و برای دیدن نمایش به سالن می‌آید.

هرچند بخشی از استقبال تماشاگران تئاتر به بحث تبلیغات هم مربوط می‌شود که لازم است و تا پیش از رسیدن مخاطب به سالن تاثیر دارد اما باید توجه داشت اگر مخاطب به سالن بیاید و کار بی‌کیفیت ببیند، تبلیغ، به ضدتبلیغ تبدیل می‌شود؛ یعنی اگر قرار بود 10 نفر بگویند یک کار، بد است، صد نفر این را می‌گویند که کاملا به ضرر نمایش تمام می‌شود.

ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: