khabargozarisaba.ir
سه‌شنبه ۲۶ تير ۱۳۹۷ - 2018 July 17
کد خبر: ۴۱۳۳۲
تاریخ انتشار: ۱۴ مرداد ۱۳۹۶ - ۰۹:۲۸
هادی مقدم‌دوست

سینمای ایران در شرایط فعلی تقریبا به‌طور کامل به سمت شهری شدن رفته است. تمدن شهری با قدرت زیاد همه چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد. قوانین و عناصر جدید شهری به‌سرعت وارد زندگی آدم‌ها می‌شود و روی آن‌ها اثر می‌گذارد. سینماگران هم مانند بقیه افراد وقتی در معرض تحولات و رشد شهرها قرار می‌گیرند، متاثر از اقتضائات زندگی شهری، واکنش‌های خودشان را در آثار منعکس می‌کنند.

سیاه‌نمایی یعنی سیاه‌نشان دادن چیزی که رنگش سیاه نیست. هنرمندانی که معضلات را به تصویر می‌کشند، همانند مستندسازان و یا گزارشگران واحدهای خبری در کمترین سطح خود دغدغه اطلاع‌رسانی را دارند، آن‌ها دلشان شور می‌زند که مبادا یک معضل فراگیر شود، تا این‌جا و در سطح مخابره هنوز سیاه‌نمایی وجود ندارد. عده‌ای دیگر غیر از مخابره، سعی در نهیب زدن هم می‌کنند، حالا اگر شدت نهیب برابر با هیبت و نگران‌کنندگی خود معضل باشد باز هنوز سیاه‌نمایی وجود ندارد. اما اگر مبالغه‌ای صورت بگیرد، چیزی که آن را سیاه‌نمایی می‌نامند، شروع می‌شود. مفهوم سیاه‌نمایی نسبت مستقیم با اغراق، مبالغه، تغییر و دستکاری در نوع رنگ واقعیت دارد و مترادف نمایش معضلات نیست. به‌طور کلی معتقدم کسی که به معضلات بپردازد سیاه‌نمایی نکرده است‌، اصلا مگر می‌شود به معضلات نپرداخت؟

«قهرمان» از ملزومات آن دسته از کارهای نمایشی است که قصد دارند از سقف ظرفیت‌های نمایش بهره ببرند، از سوی دیگر قهرمان، انتخاب نویسندگانی است که تمایل به اظهارنظری صریح دارند. یعنی چنانچه عقیده‌ای قطعی و عزمی جزم برای ابراز آن در یک اثر نمایشی وجود داشته باشد، یقینا قهرمان مورد نیاز است. این خاصِ فیلم شهری یا هر نوع دیگر از فیلم نیست. قهرمان، عنصری است که متعلق به کار نمایشی و برآمده از عقاید و دیدگاه‌هایی است که خالق نمایش دارد. اما اگر قهرمانی در فیلم می‌گذاریم، طبعا باید باورپذیر باشد.

جشنواره فیلم شهر می‌تواند باعث گسترش و توسعه این نوع از سینما شده و همچنین نقش هدایتگرانه‌ای در سینمایی داشته باشد که به شهر، مسائل و نیازهای آن توجه می‌کند و در جهت بهبود کیفیت زندگی انسان‌ها حرکت می‌کند.

ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: