khabargozarisaba.ir
سه‌شنبه ۰۳ بهمن ۱۳۹۶ - 2018 January 23
کد خبر: ۴۹۰۷۳
تاریخ انتشار: ۱۰ دی ۱۳۹۶ - ۰۹:۵۸
علی‌اکبر آخوندی

علی‌اکبر آخوندی؛ کارگردان و بازیگر نمایش «لطفا یک قاتل بالفطره باشید (یا) ماجرای اندوه یک استیو مک منمن» که از روز 26‌آذرماه اجراهای خود را در تماشاخانه باران آغاز کرده است، درباره پروسه نگارش و آماده‌سازی این نمایش گفت: از اسفندماه من به‌همراه یاسین حجازی که این نمایشنامه را نوشته است و محمداحسان عبدالهی؛ تهیه‌کننده این نمایش، یک اتاق‌فکر تشکیل دادیم. درباره این‌که می‌خواهیم درباره چه‌موضوعی نمایشنامه بنویسیم، بحث‌هایی مطرح شد و قرار شد نویسنده، طرح‌هایی را درباره موضوع‌های مطرح‌شده در این جلسه بنویسد. بعد‌از آن‌که ایده کلی را مشخص کردیم، بر‌اساس آن، طرحی نوشته شد و بعد از آن‌که چندین‌بار بازنویسی صورت گرفت، اواسط خردادماه متن آماده شد. از اواسط تیرماه پروسه تمرین نمایش را آغاز کردیم تا سرانجام به اجرا رسید.

آخوندی تم جنایی نمایش خود را تم غالب ندانست و گفت: مبنای نمایش ما ادبیات جنایی نیست. درست است که درباره قتل‌هایی صحبت می‌کنیم اما این قتل‌ها لزوما قتل انسان نیستند. ما معتقد هستیم هر انسانی که در هر جای کره زمین زندگی کند، در طول دوران‌حیات خود مرتکب قتل می‌شود که این قتل‌ها لزوما قتل یک انسان نیست. مبنای صحبت ما همین‌وجه است. ما با مسائل جنایی پیش می‌رویم اما این مسائل به‌مرور کم‌رنگ می‌شوند تا به نکته دیگری برسیم. از سویی دیگر این نمایشنامه نوعی کمدی تلخ را با‌خود به‌همراه دارد که مخاطب ابتدابه‌ساکن متوجه این تلخی نمی‌شود اما در انتهای نمایش با آن، مواجه می‌شود.

این هنرمند تئاتر میزان استقبال مخاطبان از نمایش خود را راضی‌کننده دانست و گفت: اغلب بازخوردهای مخاطبان مثبت بوده است، البته برخی از مخاطبان نقدهایی به نمایش داشته‌اند. بالاخره شیوه کار به‌صورتی است که هر مخاطبی از صفر‌تا‌صد نمایش را نمی‌پسندد و ممکن است بخشی از نمایش را دوست نداشته باشد و ما از همان زمانی‌که تصمیم گرفتیم این نمایش را اجرا کنیم، از این وضعیت باخبر بودیم. چون شیوه اجرایی ما متفاوت است و ممکن است برخی از مخاطبان این شیوه اجرا را نپسندند.

کارگردان «لطفا یک قاتل بالفطره باشید ...» درباره دشواری‌های اجرای تئاتر در تماشاخانه باران که در روز سه‌اجرا را تجربه می‌کند، گفت: این شیوه کار کردن تئاتر واقعا فاجعه است! فکر می‌کنم شرایطی که ما در تئاتر با آن مواجه هستیم و این حجم از سالن‌های سه‌اجرایی که شاهد آن هستیم، در هیچ‌جای دنیا سابقه نداشته باشد. هر گروه برای آماده کردن صحنه نمایش خود تنها 30دقیقه زمان در اختیار دارد! پس گروه ناچار است دکوری را آماده کند که با کمترین وسایل مورد‌نیاز ساخته شده باشد. این مسئله به تمام نمایش‌ها ضربه می‌زند. حتی درزمینه لباس‌ها هم گروه را دچار مشکل می‌کند چون باید لباسی را طراحی کنیم که پوشیدن آن از بازیگر انرژی و زمان چندانی نگیرد و او بتواند به‌سرعت لباس خود را تعویض کند. درباره گریم هم شرایط بر همین منوال است. درواقع این شرایط اجرا تمام شرایط تئاتر را تقلیل می‌دهد که اصلا خوب نیست و سمی است مهلک که تئاتر ایران را در برگرفته است. البته کارگردان‌ها چاره‌ای به‌غیر از پذیرفتن این شرایط ندارند چون این وضعیت تمام سالن‌های خصوصی است. البته من از مسئولان تماشاخانه باران ممنونم که امکان اجرای نمایش ما را فراهم کردند اما واقعا ترجیح هیچ کارگردانی این نیست که در سالن خصوصی نمایش خود را روی صحنه ببرد. این سالن‌ها هم هزینه بالایی را برای گروه به‌وجود می‌آورند و هم شرایط مساعدی را تجربه نمی‌کنند.

وی در ادامه افزود: البته کارگردان‌ها چاره‌ای به‌غیر از اجرای نمایش در سالن‌های خصوصی ندارند چون هم تعداد سالن‌های دولتی بسیار اندک است و هم تقاضا برای حضور در این سالن‌ها بسیار زیاد. به‌عنوان‌مثال خود من اگر می‌خواستم نمایشم را در سالن دولتی روی صحنه ببرم، حداقل باید تا خرداد و یا تیرماه سال آینده صبر می‌کردم! متاسفانه تئاتر ایران دچار برخی بی‌تدبیری‌ها شده است. به‌عنوان‌مثال پردیس تئاتری در کنار فرهنگسرای خاوران ساخته شده است که سالن‌های بسیار استاندارد و خوبی دارد اما هیچ‌کس حاضر نیست در این پردیس نمایش اجرا کند چون مخاطب ندارد. نمی‌دانم چرا باید در مکانی که هیچ‌کس حاضر نیست به آن‌جا برود، سالن می‌سازند.

ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: