khabargozarisaba.ir
پنجشنبه ۲۶ مهر ۱۳۹۷ - 2018 October 18
کد خبر: ۴۹۱۸۵
تاریخ انتشار: ۱۳ دی ۱۳۹۶ - ۱۲:۳۱
محمودرضا رحیمی- مدرس، کارگردان و بازیگر تئاتر

نباید با تئاتر به‌عنوان یک مقوله فرهنگ‌ساز تا این اندازه سودجویانه برخورد می‌شد. امروز دوستان ادعا می‌کنند که برای تئاتر پول می‌آورند درصورتی‌که با تجارت‌پیشگی در جیب خود پول می‌گذارند همان‌طور که تمام افرادی که در ایران اختلاس کرده‌اند، مدعی هستند برای این کشور پول آورده‌اند!

این برخورد غلط دوستان سبب شده تئاتر به‌عنوان یک واحد فرهنگ‌ساز روزبه‌روز بیشتر در محاق قرار گیرد. افرادی روی صحنه می‌آیند که جای آن‌ها روی صحنه نیست و افرادی به‌مرور علاقه خود را به روی صحنه آمدن از دست می‌دهند که واقعا بازیگران توانمندی هستند؛ افرادی همچون حسن پورشیرازی، آزیتا حاجیان، جمال اجلالی، آتش تقی‌پور و بسیاری دیگر از افراد کارآزموده که سال‌هاست از تئاتر ایران دور هستند. چرا تئاتر ما باید اجازه می‌داد که این نسل‌های بسیار زبده، بسوزند؟! یک فوج از افراد این نسلی که امروز به تئاتر ما وارد شده‌اند و با تجارت‌پیشگی گیشه تئاتر را از آن خود می‌کنند، به‌اندازه یکی از هنرمندانی که امروز از تئاتر دورافتاده‌اند، کاربلد نیستند!

چرا باید معروفیت سینمایی بازیگرانی که قابلیت حضور روی صحنه را ندارند، گیشه تئاتر ما را پر کند؟ در سراسر دنیا تئاتر تجاری وجود دارد اما ببینید بازیگران آن‌ها چه قابلیت‌هایی دارند. در کشورهای پیشرفته به این صورت نیست که مافیا همچون عقربی به جان تئاتر بیفتد و بازیگران سینمایی که راه رفتن و آواز خواندن بلد نیستند و هیچ آگاهی‌ای از بدن خود ندارند را به تئاتر بیاورد! از سوی دیگر با به‌وجود آمدن تئاتر خصوصی، فقدان ‌حساب‌وکتابی که در تئاتر دولتی ما به‌چشم می‌آمد، اکنون به تئاتر خصوصی هم کشیده شده است! البته شرایط تئاتر خصوصی از دولتی بسیار اسفبارتر است. در این سالن‌ها حتی اتاقی برای گریم، تعویض لباس و یا حتی استراحت بازیگران وجود ندارد! این چه خفتی است که تئاتر به آن تن داده است؟ جالب این‌جاست دوستان من در اداره‌کل هنرهای نمایشی می‌گویند کسی با تئاتر خصوصی مشکلی ندارد؛ چرا ما مشکل داریم، با این‌گونه تئاتر خصوصی که نه احترام هنرمند رعایت می‌شود و نه احترام مخاطب، مشکل داریم. این‌که دل خودمان را به این خوش کنیم که هر شب صد تئاتر در تهران روی صحنه می‌رود اشتباه است. باید دید این تئاترها چه کیفیتی دارند.

به هنر نمی‌توان نگاه آماری داشت، دورانی سالن‌های دولتی باید میزان فروش خود را به عدد و رقم خاصی می‌رساندند و حال سالن‌های خصوصی هم در این مسابقه به آن‌ها پیوسته‌اند! البته می‌دانم مسئولان سالن‌های خصوصی مشکل دارند چون برخی از آن‌ها برای تامین اجاره‌بها با مشکل دست‌به‌گریبانند؛ این سالن‌ها هم رها شده‌اند و نظمی بر آن‌ها مترتب نیست؛ دولت به اسم خصوصی‌سازی خود را از مقوله فرهنگ‌سازی کنار کشیده است. همواره بودجه تئاتر بسیار اندک بوده است و بودجه سایر بخش‌های وابسته به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی سربه‌فلک می‌کشند! کدام بخش از بخش‌های زیرنظر وزارت ارشاد از تئاتر فرهنگ‌سازتر است؟! تئاتر نزدیک‌ترین هنر به زندگی است و مافیای تئاتر، باید در آینده پاسخگوی وضعیت تئاتر ما باشد. این افراد نتوانسته‌اند بازیگران، نمایش‌ها و متفکران خوبی تحویل جامعه بدهند؛ تاثیرگذارترین جریان تئاتر کشور هستند اما شیوه‌های غلطی ابداع کرده‌اند که تنها منحصر به عده‌ای است که در حلقه خودشان قرار دارند و 12سال است تئاتر را به نابودی کشانده‌اند؛ متاسفانه دیگر پاسخگو بودن از کشور ما رخت بربسته است. نمی‌دانم چرا تئاتر در مقابل این حجم از اجحاف سکوت می‌کند؟!

ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: