khabargozarisaba.ir
چهارشنبه ۲۸ شهريور ۱۳۹۷ - 2018 September 19
کد خبر: ۴۹۳۴۱
تاریخ انتشار: ۱۷ دی ۱۳۹۶ - ۱۰:۲۷
مسعود رایگان-کارگردان تئاتر
تئاتر ما حرفه‌ای نیست؛ اولین مشکلی که در صحنه تئاتر ما به‌صورت عمومی به‌وجود آمده است، بدعت اجراهای متفاوت از کارگردان‌های متفاوت در یک سالن است، هیچ کشور دیگری در دنیا نمی‌توانید سراغ داشته باشید که چنین اتفاقی در آن رخ دهد! نمی‌دانم این بدعت نخستین‌بار به مغز علیل چه‌کسی خطور کرد!

این بدعت، لطمات بسیار زیادی بر پیکره تئاتر ایران وارد کرده است؛ طراحی‌صحنه، اولین بخشی است که از این بدعت مدیران، لطمه می‌خورد. رودررو قرار گرفتن هنرمندان تئاتر که بسیاری از آن‌ها با یکدیگر دوست هستند، دومین مشکلی است که برای هنرمندان به‌وجود می‌آید. سومین مسئله؛ استرس بسیار زیادی است که بر هنرمندان وارد می‌شود. در شهرستان‌ها که شرایط به‌مراتب بدتر است! گروه‌های تئاتر یک سال زحمت می‌کشند تا یک نمایش را در قالب جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر روی صحنه ببرند! اصلا به‌صورت مستقل و انستیتویی به این هنرمندان رسیدگی نمی‌شود که هنرمندان شهرستانی تئاتر را برای اهالی شهر خود اجرا کنند و اگر این نمایش‌ها به جشنواره آمدند که چه بهتر.

زمانی قرار بود اگر تهران به‌عنوان مرکز تئاتر ایران مجموعه‌ای به‌عنوان تئاتر شهر دارد، در سایر شهرستان‌های بزرگ ایران هم شعبه‌ای از تئاتر شهر وجود داشته باشد اما چند شهر ایران تئاتر شهر دارند؟!

آیا در کشور ما اصلا تئاتر انیستیتویی داریم؟ پاسخ تمام این سوال‌ها منفی است! هر دو سال، هفت‌هزار نفر دانشجوی هنری فارغ‌التحصیل می‌شوند، برنامه‌ریزی دوستان هم می‌شود این که سالن‌های تئاتر را میان این دانشجویان تقسیم‌بندی کنند! مگر دانشجو می‌تواند در سالن انیستیتویی تئاتر اجرا کند؟! پس حرکت پلکانی تئاتر چه می‌شود؟

فردی که تازه فارغ‌التحصیل شده است ابتدا باید به‌عنوان کارشناس به شهرستان‌ها برود تا کار برای او ایجاد کنیم. اگر می‌خواهد کار اجرا کند باید در سالن‌هایی همچون مولوی یا فرهنگسراها همچون ارسباران، بهمن، نیاوران، شفق و... نمایش خود را اجرا کند چون هنوز با دنیای حرفه‌ای فاصله دارد.

سوال دیگر؛ آیا ما آنسامبل‌های رسمی داریم؟! به‌عنوان‌مثال آیا مجموعه تئاتر شهر می‌تواند بگوید چهار گروه رسمی دارد؟ آن‌گاه دانشجوی تئاتر درخواست اجرای تئاتر در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر را نمی‌دهد!

مشکل دیگر تئاتر ما این است که سالن‌های مطرح ما سایت فروش بلیت ندارند و بلیت‌فروشی نمایش‌ها بر عهده سایت‌های مختلف قرار گرفته است. این مورد راه باندبازی را در تئاتر ایران باز می‌کند. چرا ایران‌شهر و تئاتر شهر و بنیاد رودکی سایت فروش بلیت ندارند تا نوعی مرکزیت برای فروش بلیت ایجاد کنند؟

آیا اصلا چیزی به‌نام تئاتر رسمی در کشور داریم؟! اگر یک مهمان خارجی به ایران بیاید و بخواهد وارد محفل تئاتری ما شود، کجا را به‌عنوان تئاتر ملی می‌توانیم به او نشان دهیم؟ تمام کشورها «نشنال‌تیاتر» یعنی تئاتر ملی دارند. وقتی یکی از ایستگاه متروی اسلو را «نشنال‌تیاتر» نام‌گذاری کرده‌اند، یعنی برای آن‌ها تئاتر ارزش دارد. به مسافران اعلام می‌شود افرادی که دوست دارند از تئاتر ملی دیدن کنند در این ایستگاه پیاده شوند. گویا همین‌قدر که فقط تئاترهایی اجرا می‌کنیم را برایمان کافی می‌دانند.

 

 


ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: