khabargozarisaba.ir
دوشنبه ۰۲ بهمن ۱۳۹۶ - 2018 January 22
کد خبر: ۴۹۶۴۹
تاریخ انتشار: ۲۴ دی ۱۳۹۶ - ۱۲:۰۱
آرش دادگر - کارگردان و مدرس تئاتر

زمانی‌که دغدغه در تئاتر تنها منحصر به تامین گیشه می‌شود، عوامل و عناصر هم بر همین اساس انتخاب می‌شوند؛ یکی از تهیه‌کنندگان تئاتر که بسیار در این حوزه معروف و مطرح است می‌گفت: «لبخند فلان بازیگر چهره تا 50درصد فروش را تضمین می‌کند.» اگر کارگردانان مولفه‌های هنری را در تئاتر خود لحاظ کنند از سوی تهیه‌کنندگان حمایت نمی‌شوند. تهیه‌کنندگان تئاتر روی پروژه‌هایی که تضمین فروش ندارند سرمایه‌گذاری نمی‌کنند. چه اشکال دارد تهیه‌کنندگان اگر روی پنج تئاتر تجاری سرمایه‌گذاری می‌کنند، یک تئاتر هنری را هم روی صحنه ببرند. تئاتر به سه دسته آزاد، تجاری و هنری تقسیم می‌شود خلط مبحث زمانی در زمینه تئاتر پیش می‌آید که به نام تئاتر هنری، تئاتر تجاری کار می‌کنند. در این میان هنرمندان تئاتر با این مسئله کنار می‌آیند و یا صلاح می‌دانند تئاتر تجاری کار کنند، درنتیجه ریزش تماشاگر در تئاتر هنری اتفاق می‌افتد چرا که تئاتر تجاری تماشاگر خود را دارد. من کارگردانانی که به‌خاطر گیشه از بازیگران سینمایی و تلویزیونی استفاده می‌کنند «کارگردان تئاتر» نمی‌دانم بلکه آن‌ها را تاجر می‌نامم و معتقدم این افراد به‌خوبی کار خود را بلدند! تنها در صورتی به این‌گونه کارگردانان می‌توانم بگویم هنرمند که پوست از کله چهره‌ها بکنند و از آن‌ها بازی بگیرند. آن‌ها را مجبور کنند منظم در همه تمرین‌ها حاضر شوند تا ضعف‌هایی که سینمای سهل‌انگار ما از آن‌ها چشم‌پوشی می‌کند، اصلاح کنند. من برای چنین کارگردانی احترام زیادی قائلم. می‌خواهم رک به دوستانی که با حضور چهره‌ها تئاتر تولید می‌کنند بگویم شما مخاطبان تئاترتان را اسکناس می‌بینید و برای شما تنها پول معیار انتخاب است چرا که اصلا به فکر توانایی‌های بازیگران نیستید. از سوی دیگر مدیران سالن‌ها هم باید تصمیم خود را بگیرند که کارخانه چاپ اسکناس هستند یا موسسه فرهنگی و هنری و این تصمیم خود را شجاعانه اعلام کنند! یک‌سری از سالن‌های دولتی ما خصوصی عمل می‌کنند. ما تئاتری‌ها و مدیران سالن، تماشاگران تئاتر را تربیت می‌کنیم و سطح سلیقه آن‌ها را پایین می‌آوریم. درواقع هم تولیدکننده، هم اجراکننده و هم مدیر تئاتر، برای رسیدن به چیزی که می‌خواهیم به یکدیگر تعلیم می‌دهیم. امروزه تماشاگر براساس شنیده‌های خود برای تماشای تئاتر می‌رود غافل از این‌که امروز تئاتر هنری در سالن اجرا می‌شود و فردا تئاتر تجاری. زمانی که نگاه ما به تئاتر بنگاه اقتصادی زودبازده باشد، وضعیت بهتر از این نمی‌شود. در این میان هم دولت تاثیر می‌گذارد و هم مشکلات در خودمان است. در گذشته عادت کرده بودیم دولت پول هر چیزی که تولید بکنیم بدهد و برایمان مهم نبود چه چیزی تولید می‌کنیم و نگران ریزش مخاطب نبودیم؛ تبلیغ برای تئاتر معنایی نداشت. حال که این کمک‌ها کم‌رنگ و حذف شده، به‌جای تربیت تماشاگر واقعی و تلاش برای شکوفایی تئاتر، صورت مسئله را پاک می‌کنیم. این بلا را دولت سر ما آورده و ما همان بلا را سر تئاتر آورده‌ایم و باز هم همان بلا را مدیران و مسئولان تئاتر و هنرمندان سر یکدیگر می‌آورند؛ بلدیم چگونه پشت سر یکدیگر حرف بزنیم و از مدیران تا هنرمندان را بد بنامیم و اعتراض کنیم که چرا تماشاگر شعورمند نیست. تا زمانی‌که شرایط شترگاوپلنگی بر تئاتر حاکم باشد و دائم به فکر شانه خالی کردن باشیم، وضعیت بد و بدتر می‌شود.


ارسال به دوستان
برچسب ها: سرمقاله ، صبا ، آرش دادگر
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: