khabargozarisaba.ir
جمعه ۲۶ مرداد ۱۳۹۷ - 2018 August 17
کد خبر: ۵۰۳۱۳
تاریخ انتشار: ۰۹ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۰:۴۱
سهند آدم‌عارف- دبیر هنر
وودی آلن در یکی از فیلم‌هایش که خود در آن بازی هم کرده است تمهید خلاقانه‌ای دارد که در آن شخصیتی که خودش آن را بازی می‌کند نزد روانپزشک می‌رود و می‌گوید «آقای دکتر مدتی است فلو شده‌ام و دیگر فوکوس نیستم» و در بخش‌هایی از فیلم، وودی آلن در نماهایی کاملا از نقطه فوکوس دوربین خارج است و تصویر محوی از او می‌بینیم. نکته جالبش هم این است که خودش این محو بودن را که فقط تماشاگر فیلم آن را می‌بیند، حس می‌کند و می‌گوید حس می‌کند که فوکوس نیست! اگر کلیت این تمهید وودی آلن را یک تمثیل در نظر بگیریم و بخش‌های جذاب جشنواره تئاتر فجر امسال را به‌جای وودی آلن که جذاب‌ترین عنصر آن فیلم بود قرار دهیم همه چیز جور درمی‌آید. فارغ از داوری‌هایی که درباره پوسترهای جشنواره شد و همچنین حواشی مربوط به توقیف نمایش حسین کیانی که برای اهالی تئاتر بدعتی ناگوار بود، امسال جشنواره تئاتر فجر نقاط قوتی هم داشت اما از آن‌جا که متولیان و مسئولان، امسال جشنواره را به‌شکل عجیب و غریبی گسترش دادند و تعداد زیادی برنامه، هپنینگ، بخش‌های جنبی و گوناگون و بخش‌های مسابقه متعدد را در جدول گنجانده بودند و اصطلاحا بسیار شلوغش کردند، بسیاری از این بخش‌های جذاب از تمرکز و دیدرس خارج شدند و کسی چندان به آن‌ها توجهی نکرد. اگرچه در نگاه اول به‌نظر می‌رسد این به‌علت ضعف اطلاع‌رسانی جشنواره بوده باشد که البته چندان نظر دور از ذهنی هم نیست اما با نگاهی سردستی به جدول و برنامه‌های جشنواره امسال هم به‌راحتی می‌توان فهمید پوشش کامل این ابعاد از رویدادها و اتفاقات تئاتری، نیاز به ستاد خبری در حد و اندازه‌های مسابقات المپیک داشته است و نه رویدادی که هر سال به‌شکل روتین به‌عنوان جشنواره تئاتر فجر برگزار می‌شود و همین مهم‌ترین علت از تمرکز خارج شدن رویدادهای مهم جشنواره شده است. بخش‌های خلاقانه‌ و تاثیرگذاری همچون رزیدنسی، آف‌استیج و ورک‌شاپ‌های مشترک آن‌قدر با همزمانی‌های متعدد روبه‌رو بودند که بسیاری از آن‌ها از دیدرس کارشناسان، خبرنگاران و حتی علاقه‌مندان خارج شدند. نمایش‌های بین‌الملل با بسیاری از نمایش‌های شهرستان همزمان بودند پس به همین علت ساده، بسیاری از شهرستانی‌ها و حتی تهرانی‌ها نمایش‌هایشان کم‌تماشاگر بود. صدرالدین زاهد پس از سال‌ها به ایران آمد و یک نمایش در جشنواره اجرا کرد اما به‌رغم رسیدن این نمایش به سانس فوق‌العاده، رسانه‌ها چندن توجهی به آن نکردند. بزرگداشت فرد مهمی همچون هوشنگ آزادی‌ور که یکی از مهم‌ترین مترجمان و پژوهشگران تئاتر ایران بوده، قرار است برگزار شود اما کمترین اطلاع‌رسانی در این زمینه صورت نگرفته است. این‌ها همه و همه نشانه واضح پراکندگی و عدم تمرکز جشنواره امسال بوده‌اند. حال که در روزهای پایانی جشنواره هستیم بهتر است متولیان جشنواره در سال‌های آینده از این تجربه استفاده کنند؛ یا تعداد رویدادهای جشنواره را کاهش دهند و باور کنند کمیت‌گرایی فقط به درد ارائه گزارش عملکردهای بی‌معنی به مدیران بالادستی می‌خورد و یا اگر به کیفیت همه رویدادهایی که برای جشنواره برنامه‌ریزی کرده‌اند ایمان دارند و قصد ندارند جشنواره را جمع‌و‌جورتر کنند، مدت‌زمان برگزاری آن را به یک ماه یا بیشتر افزایش دهند تا دست‌کم بشود از تعدادی از این برنامه‌ها بهره برد! ‌
ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: